01. 

Πιασμένοι χέρι - χέρι
με μια φωνή
κραυγή αγάπης

02.

Ο ήλιος στα μάτια σου
το φως της ψυχής σου

03.

Τύμπανα πολέμου ηχούν
Από ποιον για ποιον;
Δεν ξέρει κανείς
Αν μάθουν…
κάποιοι, κάποτε…

04.

Έμπνευση δεν υπάρχει
Δεν υπήρξε ποτέ
Τότε τι είναι αυτό;
Λάμπα;
Κοκόρια που λαλούν;
ή μήπως λύκοι που αλυχτάνε;
Πάλι κραυγές και πάντα κραυγές
Φωνές και ήχοι
Παραστάσεις!
Όλα μαζί μπουρδουκλωμένα!
Είναι έμπνευση αυτό;
Και αυτή θέλει οπωσδήποτε πολλή οργάνωση!
Αλλιώς;
Βράσ’ τα!

05.

Γράφω και σκίζω
Για σένα και για μένα
Ποιος διαβάζει;
Εσύ και εγώ!
Γι’ αρχή…

06.

Πόσες νύχτες χωρίς όνειρα
Τόσες μέρες με σκέψεις
Τα πρέπει πολλά
Τα δήθεν περισσότερα
Η τέχνη μία
Η ποιότητα ρηχή
Εγώ;

07.

Μου δίνεις το χαμόγελο
Μου κλέβεις την ψυχή

08.

Γελάς, γελάω
Κλαις, προσπαθώ να κλάψω
πυξ λαξ
έχεις δίκιο
βάρα αντέχω

09.

Κάτι σου παίρνει
κάτι άλλο σου δίνει
έτσι είναι η ζωή

Σίγα σιγά πέφτεις
κι όμως συνεχίζεις να σηκώνεσαι
Η δύναμη μέσα σου
αναγεννάτε από την πτώση

Τα όνειρα σου σπάνε
μα η ελπίδα δεν χάνεται
σαν φως στο τέλος του δρόμου
η ανανέωση έρχεται με την αυγή

Ο χρόνος περνά
και μαζί του φεύγουν οι προσδοκίες
αλλά από κάθε τέλος
ξεκινά μια νέα αρχή

Κλείνεις τα μάτια
κι ανοίγεις την καρδιά
ανακαλύπτεις ότι η πραγματική δύναμη
κρύβεται μέσα στην αναγέννηση

Κάθε τέλος είναι μια αφετηρία
Κάθε απώλεια μια ευκαιρία
Στα περιστατικά της ζωής
ανακαλύπτουμε την πραγματική μας δύναμη

10.

Κραυγή ή ουρλιαχτό
Παράπονο ή φόβος
Πόνος ή εξάντληση
Ποιος ακούει και ποιος φωνάζει
Φωνάζοντας ή κραυγάζοντας
Ποιος μπορεί να ξεχωρίσει;
Ήχος συνεχόμενος χωρίς κενό
Κραυγή, ουρλιαχτό, παράπονο, φόβος, πόνος, εξάντληση
Ένα μείγμα
Μια αιτία
Ένας άνθρωπος
Μόνο ένας;
Συνεχόμενος χωρίς κενά

11.

Ας πούμε…
και το λέμε συχνά
τόσο πολύ που ούτε εμείς το πιστεύουμε
Απλώς το λέμε…

12.

Έτρεχα, τρέχω και θα τρέχω
Πάντα κόντρα στον άνεμο
Τρέχω σφυρίζοντας μπρος μου
Άξαφνα σταματώ και αρχίζω

Φεύγει η κάθε μου σκέψη
Ανθίζει το συναίσθημα
Παιδικές φωνές με κρατούν πίσω
Με καλεί μπροστά το γέλιο σου

Έτρεχα, τρέχω και θα τρέχω
Πού πάω δεν ξέρω
Τι ψάχνω; Ίσως μάθω όταν φτάσω
Αν ποτέ μου συναντήσω κάτι

Μια ανάμνηση που τρέχει κι αυτή
Πιο γρήγορα σκίζοντας το φως
Φτάνει πρώτη και με περιμένει
Εγώ μόνο τρέχω̇ δε φτάνω̇ δε θ’ ανταμώσουμε ποτέ