ΑλΕξανδρος ΙβανΙδης 
Συγγραφέας  

24.04.2018

Εδώ και καιρό με προβληματίζει η ροή των ειδήσεων. Ένα θέμα που θεωρείται σοβαρό καλύπτεται από κάποιο άλλο πιο σοβαρό. Ξεκινώ να γράφω για τα οικονομικά  προβλήματα της Ελλάδας θέλοντας να παρουσιάσω τις απόψεις μου, και εκεί που ολοκληρώνω τις σκέψεις μου, έρχονται δυναμικά στο προσκήνιο τα εθνικά μας θέματα.

        Αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Η οικονομική κρίση απλώνει το πέπλο της σε όλες τις ηπείρους, αλλά σ’ αυτό το πλαίσιο μπαίνει κιόλας σφήνα η ενδεχόμενη απειλή μιας παγκόσμιας σύρραξης. Τι να γράψεις και πολύ περισσότερο, τι να υποστηρίξεις; Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο; Ποιος επωφελείται και ποιος αδικείται;

        Η αδικία όμως, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, διαιωνίζεται. Και μαζί με αυτήν και ο τρόμος. Κάποτε γίνονταν πόλεμοι και όταν σκοτώνονταν άμαχοι μιλούσαν όλοι για εγκλήματα πολέμου. Τώρα πια δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και αυτομάτως αναρωτιέμαι ποιος είναι αυτός ο σκοπός.

        Μιλούν όλοι για την ατμοσφαιρική ρύπανση αλλά η αλόγιστη χρήση των ρύπων συνεχίζεται. Τα αρνητικά αποτελέσματα είναι ορατά πλέον στη φύση. Δεν είναι απλά μια υπόθεση αλλά είναι γεγονός. Για παράδειγμα εδώ στη Γερμάνια έχουν μειωθεί τα έντομα κατά 75%. Ε, και, λένε κάποιοι. Κάποιοι άλλοι χλευάζουν και για τους περισσότερους είναι ένα αδιάφορο γεγονός. Οι συνέπειες όμως αυτής της ρύπανσης όχι απλά μας χτυπάει την πόρτα αλλά έχει εισχωρήσει στο σπίτι μας. Και ακόμα αδιαφορούμε;

        Βλέπω τις ελάχιστες μύγες με τις μέλισσες να κυκλοφορούν ανάμεσα στα λουλούδια και σφίγγεται η καρδιά μου. Μα, τόσο ευαίσθητος έγινα τελικά; Μα, είναι μόνο ευαισθησία η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά; Και το χειρότερο…η ζημιά φαίνεται πια να είναι μη ανατρέψιμη. Παλιότερα όταν έμπαινε στο σπίτι μου μια μέλισσα ή σφίγγα τη σκότωνα. Το ίδιο ίσχυε και με τις μύγες. Τώρα; Πιάνω ένα πακέτο χαρτομάντηλα, ανοίγω το παράθυρο και τις σπρώχνω να βγουν έξω. «Μη, φοβάστε δε θα σας σκοτώσω», τις λέω κιόλας. Που καταντήσαμε; Έλεος!

        Θα μου πείτε πολύ σωστά αυτή η στάση πλέον θα λύσει το πρόβλημα και θ’ αντιστρέψει το αρνητικό ποσοστό της συρρίκνωσης των εντομών; Σίγουρα, όχι. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Κάπως έτσι όμως πρέπει να λειτουργούμε για όλα όσα γίνονται στον κόσμο. Όχι πως θ’ αλλάξει κάτι, αλλά τουλάχιστον έτσι θα γίνει μια αρχή. Θα πούμε ένα ηχηρό όχι. Κι ας είναι η φωνή μας αδύναμη μπροστά στο κακό που μας πλησιάζει…ε, σωστά. Ναι! Έχει ήδη εισχωρήσει δυναμικά στις κοινωνίες μας… Επιβάλλεται επομένως μια αντίδραση απ’ όλους μας! Τώρα!


08.03.2018

Δημοσίευση:

Στη Γερουσία και τη Βουλή

Φλόριντα: Ψήφισαν νόμο για την οπλοφορία εκπαιδευτικών

Μια φορά καουμπόης για πάντα καουμπόης! Να μπαίνεις στην τάξη και να βλέπεις τον καθηγητή με ζώνη πιστολιού και πιστόλι! Γιαννάκη βγες έξω να δώσεις σανό στο άλογο. Ο Λούκι Λουκ ζει! Ποιο παιδάκι όμως θα κάνει σκασιαρχείο;

Πέρα του αστείου είναι μια πολύ σοβαρή εξέλιξη. Αυτοί που μπαίνουν σ’ ένα σχολείο και πυροβολούν τα παιδιά είναι ψυχολογικά άρρωστοι. Ψυχολογικά ΠΟΛΥ άρρωστοι. Εάν θα μπει κάποιος τέτοιος τύπος ή ακόμα και ένα άλλο παιδί με όπλο στο σχολείο, τι θα γίνει τότε; Θ’ αρχίσουν ν’ ανταλλάσσουν πυροβολισμούς με τον καθηγητή; Αυτό είναι η λύση του προβλήματος; Και ας τα πάρουμε από την αρχή.

1. Τι εικόνα αποτυπώνετε στα μυαλά των παιδιών όταν βλέπουν τον δάσκαλο / καθηγητή να οπλοφορεί; Ποια είναι τα μηνύματα που δίνουμε στα παιδιά; Το σκέφτηκε κάνεις ή μήπως αυτό θέλουν;

2. Ο δάσκαλος / καθηγητής ανταλλάσσει πυροβολισμούς με τον τρελό που μπαίνει στην τάξη να σκοτώσει παιδάκια. Και ας πούμε τον σκοτώνει χωρίς να υπάρχουν άλλες απώλειες. Γίνεται, δηλαδή, δολοφόνος, γιατί θα είναι ένας δολοφόνος. Η δουλειά του δεν είναι να σκοτώνει αλλά να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά. Και στη διαπαιδαγώγηση είναι σίγουρα και αυτό. Όχι βία, όχι όπλα όχι γενικά κακό. Θα πέσει αυτομάτως σε αντίθεση. Ένας καθηγητής θα διδάσκει στα παιδιά τι; Να μην κάνουν αυτό που έκανε αυτός; Και να μη χρειαστεί να κάνει χρήση του όπλου. Πώς όμως θα μπορέσει να πείσει οπλισμένος;

3. Ξαναγίνεται ανταλλαγή πυροβολισμών και ο παρανοϊκός πέφτει νεκρός. Πώς θα μπορέσει αυτός ο καθηγητής να συνεχίσει να διδάσκει κανονικά σε σχολείο; Τι ψυχολογία θα έχει; Σίγουρα θα παίξει σημαντικό ρόλο ότι έσωσε τους μαθητές του, αλλά είναι αρκετή αυτή η σκέψη; Θα μου πείτε όμως ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

4. Πώς μπορεί να κρίνει ότι αυτός που μπήκε στο σχολείο μπήκε για να σκοτώσει; Ποιο θα είναι το κριτήριο; Αρκεί μόνο τι έχει συμβεί μέχρι τώρα;

5. Κι αν απ’ το δικό του όπλο χτυπηθεί ένας μαθητής ή ακόμα χειρότερα σκοτωθεί; Τι γίνεται τότε; Ποια θα είναι, τότε, η ψυχολογία του και, ποιος ο ρόλος των δικαστών και γονιών;

Εγώ πάντως σ’ ένα τέτοιο σχολείο δεν θα έστελνα το παιδί μου. Με τίποτα. Και να το άφηνες απροστάτευτο; Είναι όμως αυτή προστασία; Η προστασία θα ήταν πιο εντατικός έλεγχος στο θέμα της κατοχής όπλου. Σ’ αυτό τον τομέα οι θεσμοί είναι πιο χαλαροί ακόμα και εδώ στην Ευρώπη. Είναι δυστυχώς πολύ εύκολο να βρει ο οποιοσδήποτε ένα όπλο. Θα πρέπει επομένως να γίνει οριστική, αυστηρή και αμετάκλητη απαγόρευση οπλοφορίας. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Στην εφαρμογή τους υπάρχει ένα μικρό θεματάκι. ‘Μικρό’; Τα συμπεράσματα δικά σας!


27.02.2018

Διάβασα το Σάββατο για αύξηση των ψυχικών ασθενειών στους νέους και σήμερα για τρομερά άλματα στην τεχνολογία και στην τεχνίτη νοημοσύνη. Από τη μια, λοιπόν, οι νέοι έρχονται αντιμέτωποι με την ανεργία και την ακρίβεια που οδηγεί αυτομάτως σε ψυχολογική πίεση με ό,τι αυτό σημαίνει ( π.χ. κατάθλιψη ), και από την άλλη οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ν’ ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά με την ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας. Η ‘πρόοδος’ του πολιτισμού μας, δηλαδή, αναπτύσσεται δυσανάλογα με την ψυχική μας υγεία. Αυτή η αλματώδεις εξέλιξη στερεί από τον άνθρωπο την εργασία σε όλους τους τομείς. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν έχουν τη δυνατότητα της εκμάθησης με αποτέλεσμα να αντικαθίστανται από ρομπότ, και οι νέοι για τον ίδιο λόγο να χάνουν συνεχώς έδαφος στην εύρεση εργασίας. Βάζουμε τα χέρια μας λοιπόν και βγάζουμε τα μάτια μας. Η κοινωνία μας αποκτάει μια νέα δομή, έρχονται στο προσκήνιο ‘νέες προοπτικές’ ή έτσι τις αποκαλούν αυτοί οι οποίοι κερδίζουν από αυτό. Είχα ακούσει παλιότερα ότι η Ψυχολογία είναι το επάγγελμα του μέλλοντος διότι θα έρθει μια εποχή που πάνω από 2 δις άνθρωποι θα πάσχουν από ψυχολογικές ασθένειες μεταξύ των οποίων η κατάθλιψη. Νομίζω ότι αυτό έχει αρχίσει να φαίνεται έντονα. Ο προβληματισμός είναι απλός. Θέλουμε σούπερ τεχνολογικά, αναπτυγμένες κοινωνίες αδιαφορώντας τελείως για τον άνθρωπο; Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος και σαφής. Αδιαφορώντας για την υγεία του; Και τι να την κάνουμε την τόση ανάπτυξη όταν όλοι μας αρρωστήσουμε; Όταν όλοι μας βαδίσουμε στα μονοπάτια της κατάθλιψης; Μπορεί κάποιοι να μην το θεωρούν και τόσο μεγάλο πρόβλημα με την λίγη γνώση που έχω, όμως, μπορεί να προκαλέσει σοβαρότατα προβλήματα μέχρι και θάνατο! Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει καλά να αναλογιστούμε τι είναι αυτό που ακριβώς επιζητούμε. Μια κοινωνία απρόσωπη, άρρωστη και προβληματική ή μια που έχει ως βασικό της γνώμονα τον άνθρωπο; Και θα μου πείτε πολύ σωστά, τι μπορούμε ν’ αλλάξουμε; Όταν η τεχνολογία και όλα της τα προϊόντα έχουν μπει τόσο δυναμικά στη ζωή μας, πώς μπορούμε ν’ απαλλαγούμε από αυτή. Ποιος απ’ όλους μας για παράδειγμα δεν ανοίγει την τηλεόραση όταν επιστρέφει στο σπίτι του μετά τη δουλειά; Και για αρκετούς είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνουν. Ποιος δεν έχει κινητό τηλέφωνο και ποιος δεν κοιτάζει τα νέα μοντέλα τηλεφώνων; Ποιο σπίτι δεν έχει τουλάχιστον ένα κομπιούτερ; Όλα αυτά είναι απαραίτητα για την ομαλή λειτουργία της ζωής μας. Τι συμβαίνει όταν φύγουμε από το σπίτι ξεχνώντας να πάρουμε μαζί μας το κινητό; Άγχος και εκνευρισμός! Θεωρούμε, επομένως, απαραίτητη την ύπαρξη της τεχνολογίας στην καθημερινότητά μας ασχέτως κι αν αυτή τελικά θα την καταστρέψει. Κοιτάζουμε μόνο το παρόν αδιαφορώντας για το μέλλον. «Τώρα είμαι καλά», το αύριο όμως; Είναι οπωσδήποτε αβέβαιο αλλά αν καθυστερούσαμε την τόση γρήγορη επέλαση της τεχνολογίας να μας έδινε τον απαιτούμενο χρόνο να προχωρήσουμε και στην ολική τεχνογνωσία. Αυτή που απουσιάζει από τις περισσότερες γενιές. Αυτή που θα μπορέσει να την κάνει πιο χρήσιμη και λειτουργική για τις μεταγενέστερες αποφεύγοντας διακαώς την οποιαδήποτε ψυχολογική επιβάρυνση. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Θέλουμε χρόνο! Τον έχουμε ή θα τον έχουμε;


22.02.2018

Διάβασα σήμερα στον ηλεκτρονικό τύπο, 25 χρόνια συσσίτια στη Γερμανία. Στη Γερμάνια; Τόσο εγώ όπως και πολλοί άλλοι, φαντάζομαι, θα απορήσαν με το δημοσίευμα. Διαβάζοντάς το η απορία σίγουρα θα μεγάλωσε όπως και σε μένα. Στη χώρα λειτουργούν περίπου 940 συσσίτια που υπολογίζεται ότι δέχονται περίπου 1,5 εκατό. ανθρώπους ανά τακτά χρονικά διαστήματα– μεταξύ των οποίων μονογονεϊκές αλλά και πολύτεκνες οικογένειες, ηλικιωμένους, ανέργους, φοιτητές και πρόσφυγες. Σε μια πλούσια χώρα, σε μια υπερδύναμη ζουν και υπάρχουν πάρα πολλοί φτωχοί άνθρωποι. Και υπάρχουν και πολλοί, πάρα πολλοί περισσότεροι που εργάζονται με μερική απασχόληση ή ακόμα χειροτέρα ζητιανεύουν στους δρόμους. Λειτουργεί, δηλαδή, μια έντονη αντίφαση στους κόλπους της γερμανικής κοινωνίας. Μια αντίφαση που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μια που υπάρχει σε όλη την Ευρώπη. Δυστυχώς. Παγκοσμίως; Εκεί τα πράγματα χειροτερεύουν αισθητά και επικίνδυνα. Ακούμε για χώρες που έχουν πολέμους και φτώχια. Διαβάζουμε για αδικίες και δεν μιλούμε απλά για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και για τον εξευτελισμό του ανθρώπου.

Όταν είχα πατήσει για πρώτη φορά το πόδι μου στη Γερμανία μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το πλήθος των αστέγων. Έβλεπα εκατοντάδες ανθρώπων να κοιμούνται στον δρόμο και αυτό μπορώ να πω, πως με στιγμάτισε σαν παιδί. Από τη μια οι άστεγοι και ναρκομανείς μπροστά στον κεντρικό σταθμό της Φρανκφούρτης και από την άλλη στο βάθος να υψώνονται οι ουρανοξύστες. Ποιο ήταν το μήνυμα που έπαιρναν τα παιδικά μου μάτια;

Τελικά, ο κόσμος μας είναι χτισμένος και συνεχίζει να πορεύεται έχοντας μια και μοναδική βάση. Πλούσιοι και φτωχοί. Ελάχιστοι πλούσιοι και δισεκατομμύρια φτωχοί. Το ερώτημα που τίθεται πάντα είναι: Πώς μπορεί ν’ αλλάξει αυτό;

Μια μικρή φανταστική ιστορία:

Τα άρβυλά του έκαναν έναν υπόκωφο, ελαφρύ θόρυβο καθώς πήδηξε από το τραίνο και πάτησε πάνω στο παγωμένο μάρμαρο της γραμμής τερματισμού. Frankfurt / M. είδε στις ταμπέλες γύρω του και ήταν σίγουρος ότι είχε φτάσει στον προορισμό του. Αυτό που σχεδίαζε χρόνια ήταν πλέον γεγονός. Ένας φίλος του του είχε υποσχεθεί ότι θα του έβρισκε εργασία. Αυτό ήταν. Τα σχέδια χρόνων χρειάστηκαν μόλις λίγα λεπτά για να μετατραπούν σε μια σταθερή απόφαση μετανάστευσης.

Στο χέρι του κρατούσε ένα χαρτάκι με τη διεύθυνση του φίλου του. Δούλευε και δεν θα μπορούσε να τον περιμένει στον σταθμό. Και έτσι με αργά βήματα κινήθηκε προς την κεντρική έξοδο του σταθμού. Πολύς κόσμος. Πολλά χρώματα και όλοι περπατούσαν γρήγορα σαν να τους κυνηγούσε κάποιος. «Οι ρυθμοί της πόλης δεν θα είναι σαν του χωριού», του είχε πει ο φίλος του κι αν τότε που το άκουσε παρέμενε ψύχραιμος, τη στιγμή εκείνη, αισθανόταν τουλάχιστον πελαγωμένος.

Η σαστιμάρα του μεγάλωσε περνώντας στον εξωτερικό χώρο. Δεξιά και ζερβά είδε δεκάδες ανθρώπους που κάθονταν κάτω και κάποιους άλλους που κοιμόντουσαν εκεί. Σκεπασμένοι με πολύ χρωματιστά αλλά ξεθωριασμένα υφάσματα ή ακόμα και με χαρτόνια και πιο δίπλα…εκεί στο πλάι χωρίς να ενοχλούσε και χωρίς να τον παρατηρούσε κανένας… είχε μόλις πάρει τη δόση του και κινούνταν στον χώρο πέρα-δώθε. Κουνούσε τα πόδια και τα χέρια του ακανόνιστα. Περπατούσε και φώναζε χωρίς να ξέρει ούτε και αυτός ο ίδιος τι έλεγε. Έβγαζε και ξαναφορούσε την μπλούζα του καθώς περπατούσε. Χτυπούσε με τα χέρια το σώμα του και έκανε σπαστικές γκριμάτσες. ‘’Τραγικό’, σκέφτηκε. Πιο δίπλα μια νεαρή γυναίκα που κάθονταν ανακούρκουδα, έλειωνε τη δόση της με τη βοήθεια ενός αναπτήρα μέσα σ’ ένα μεταλλικό κουτάλι. Μετά την τράβηξε με μια σύριγγα και προσπάθησε να βρει φλέβα στο αριστερό της χέρι, που είχε δέσει στο μπράτσο της ένα κορδόνι. Τελικά, μετά από πολύ επίπονη προσπάθεια και αφού δεν έβρισκε φλέβα, αποφάσισε πανικόβλητη να τρυπήσει τη γλώσσα της. Άνοιξε το στόμα, έβγαλε  τη γλώσσα της και την τρύπησε. ‘Που ήρθα;’ Και το σοκ του έσβησε μόλις σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό και αντίκρισε τους ουρανοξύστες. Και ξεχάστηκε…η ζωή όμως συνεχιζόταν… ⃰⃰⃰Αυτά αγαπητοί μου φίλοι τα είδα μπροστά στα μάτια μου. Και άλλα πολλά μέχρι και άτομα να πεθαίνουν στον δρόμο. ΤΡΑΓΙΚΟ.

Σημείωση: Ήθελα να γράψω ένα μικρό κείμενο σχετικά με την επιλογή κάποιων να συνεχίσουν τη ζωή τους στο εξωτερικό. Αυτή η επιλογή με απασχόλησε και στο πρώτο μου βιβλίο το οποίο όπως έχω ήδη πει είναι τριλογία. Θα υπάρξει ένα άλλο ενδιάμεσο βιβλίο μεταξύ του πρώτου και του δευτέρου μέρους, με άλλο τίτλο που οι ήρωές του θα σχετίζονται με τους ήρωες του Ποσό Έλληνας είσαι;. Εκεί θ’ απαντηθούν και πολλά ερωτήματα που δημιουργήθηκαν στο πρώτο. Και για να ξανάρθω στον ερχομό των μεταναστών, οι Έλληνες, δεν επιλέγουν το τρένο, τουλάχιστον εδώ στη Φρανκφούρτη. Συνήθως ταξιδεύουν με το αεροπλάνο και μετά με το μετρό μπαίνουν στην πόλη. Η ιστοριούλα αυτή μου έβγαινε καλυτέρα χρησιμοποιώντας ως ερχομό του ανώνυμου ήρωά μου τον σταθμό των τρένων. Ούτε η εικόνα είναι τόσο τραγική έξω από τον σταθμό. Όλα αυτά που έχω δει κατά καιρούς  εδώ τα συγκέντρωσα και τ’ ανέφερα σε μια ιστορία.

Ο κόσμος μας, λοιπόν, είναι μοιρασμένος στα δυο. Μιλούμε για πλούσια κράτη αλλά υπάρχουν και εδώ φτωχοί και είναι υπερβολικά πολλοί. Και αναρωτιέμαι. Τι είναι καλύτερο; Να ζω φτωχός σ’ ένα πλούσιο κράτος ή σ’ ένα φτωχό; Μήπως η απάντηση μπορεί να δοθεί μέσω μιας άλλης ερώτησης; Τι τύχη έχει ένα παιδί που γεννιέται σε μια αναπτυγμένη χώρα του δυτικού κόσμου με αυτό που γεννιέται στην Αιθιοπία; Εις το όνομα ποιας δημοκρατίας επιτρέπουμε να συμβαίνουν όλα αυτά γύρω μας; Το 2018 να υπάρχουν άστεγοι και άποροι στις πλούσιες χώρες και σε κάποιες άλλες, επίσης, παιδάκια να πεθαίνουν από λειψυδρία και έλλειψη λίγου φαγητού;

Εις το όνομα ποιας δημοκρατίας και ανθρωπιάς;


20.02.2018

Χθες ήταν η Καθαρά Δευτέρα και η αρχή της Σαρακοστής. Εδώ στο εξωτερικό ο εορτασμός της είναι περιορισμένος. Θυμάμαι όμως…

…τέλη της δεκαετίας του Ογδόντα και αρχές του Ενενήντα στη Λάρισα. Τότε που ήμουνα παιδί. Η μέρα αυτή είχε κάτι το ξεχωριστό. Δεν ήταν απλά η αρχή της Σαρακοστής, αλλά αποτελούσε και ένα ιδιαίτερο γεγονός. Αρκετά πριν τη συγκεκριμένη, ξεκινούσαν οι προετοιμασίες και η αγορά του χαρταετού. Έπρεπε να έχει πολλά χρώματα και να είναι κάτι το ξεχωριστό και πρωτότυπο. Επιβάλλονταν να τον θαυμάσουν όλοι! Και σίγουρα να είναι μεγαλύτερος από τους άλλους. Εμείς τα παιδιά δεν ασχολούμασταν με το σαρακοστιανό τραπέζι, δεν μας ενδιέφερε, έχοντας ως μόνο μας μέλημα το πέταγμα του χαρταετού. Ήταν ένα είδος ανταγωνισμού με τα άλλα παιδιά. Ήταν μια γιορτή συνάντησης των συγγενών αλλά και διαγωνισμού στο πέταγμα του αετού. «Ο δικός μου ανέβηκε πιο ψηλά», «είναι πιο όμορφος», «πιο εντυπωσιακός», ήταν μερικές από τις εκφράσεις που ακούγονταν από τη στιγμή της συνάντησης μέχρι αργά το απόγευμα. Και η προσπάθεια ξεκινούσε! Φυσούσε, δεν φυσούσε. Ένας έτρεχε κόντρα στον άνεμο και ένας επιχειρούσε να τον σηκώσει ψηλά. Και πάλι άπνοια και αναμονή για την επόμενη προσπάθεια. Και η αγωνία σκαρφάλωνε στο κατακόρυφο σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο που θα μπορούσε, έστω και για λίγο, να συγκριθεί με αυτό το πέταγμα. Όταν, τελικά, άρχιζε ν’ ανεβαίνει η αδρεναλίνη έπιανε κόκκινο. Όσο πιο ψηλά, τόσο το καλύτερο. Και μετά τον κρατούσες εκεί ψηλά νιώθοντας τη δύναμη του ανέμου στα χέρια σου. Και μέσω των χεριών σου τον έπαιρνες μέσα σου. Γινόσουν κομμάτι του. Μέρος της φύσης και δεν ήθελες να τελειώσει ποτέ αυτή η μέρα. Μόλις νύχτωνε, όμως, ένιωθες ακόμα μέσα στη χούφτα σου να τρίζει ο σπάγκος και έβλεπες στον ύπνο τον αετό σου να κάνει ελιγμούς, μόνος, σ’ έναν βαθύ μπλε ουρανό. Τώρα, πια, το μόνο που έχει μείνει είναι αυτή η γλυκιά ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων, μένοντας στη μνήμη αυτό το πέταγμα του χαρταετού και τίποτα άλλο. Σβήνουν σιγά σιγά οι γεύσεις και οι μυρωδιές των εδεσμάτων της γιορτής. Η λαγάνα υπάρχει ως λέξη στο λεξιλόγιο αλλά η γεύση της είναι ανύπαρκτη. Χάθηκε στο παρελθόν. Κι έτσι ο χαρταετός έχει μείνει μόνος εκεί ψηλά στους αιθέρες, μαζί με τα παιδικά όνειρα, που πετούσαν και χάνονταν στον ορίζοντα που ακόμα είναι φωτεινός. Όπως τότε, όπως τώρα, όπως ελπίζω και πάντα. Γιατί πέραν τον θρησκευτικό συμβολισμό του χαρταετού και της συγκριμένης μέρας υπήρχε και υπάρχει πάντα η δυνατότητα να πετάξουν τα παιδικά όνειρα και επιθυμίες ψηλά στον ουρανό. Και αυτά τα όνειρα υπάρχουν πάντοτε σφραγισμένα μέσα μας γιατί κατά βάθος κρύβουμε όλοι μέσα μας ένα μικρό παιδί. Ένα παιδί που όσο μεγαλώνει θα συσσωρεύει μέσα του όμορφες και άσχημες στιγμές μ’ έναν χαρταετό που θα θέλει να φύγει ψηλά στον ουρανό και να χαθεί στα κατάλευκα σύννεφα.


16.02.2018

Κάθε μέρα βλέπω και διαβάζω νέα δημοσιεύματα σχετικά με τη αλλαγή του κλίματος. Πίστευα, αρχικά, ότι κάποτε αυτό το θέμα θα είχε ένα τέλος, η καθημερινή ειδησεογραφία όμως με διαψεύδει. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν όλα στη φύση είναι μια αλυσίδα. Όταν σπάσει ένας κρίκος, τότε, αρχίζει να τρέμει και να κινδυνεύει όλο το οικοσύστημα. Πλέον μιλάμε, δυστυχώς, για πολλούς σπασμένους κρίκους και η κατάρρευση αυτού του συστήματος έχει αρχίσει, προ πολλού, να φαίνεται. Πριν λίγο καιρό είχα διαβάσει ότι τα έντομα εδώ στη Γερμανία είχαν αρχίσει να ελαττώνονται σε ανησυχητικά επίπεδα. Πρόσφατα διάβασα ένα άλλο δημοσίευμα που ισχυρίστηκε ότι αυτό το φαινόμενο είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Πολλοί θα πείτε, ε και; Λιγότερες μύγες και λιγότερα κουνούπια. Ελάχιστες μέλισσες. Πάλι, ε και; Κι όμως είναι ένα πρόβλημα! Ας τα πάρουμε από την αρχή για να καταλάβουμε γιατί πρέπει να το αντιμετωπίσουμε ως πρόβλημα. Οι μύγες και τα κουνούπια είναι η τροφή άλλων εντόμων όπως οι αράχνες και οι σφήκες. Επίσης και των πουλιών τα οποία τρέφονται με όλα τα έντομα. Τα πουλιά αποτελούν την τροφή μεγαλύτερων πουλιών κυνηγών και τρωκτικών. Αυτά με τη σειρά τους από αλλά ζώα και η αλυσίδα διατροφής συνεχίζεται ώσπου φτάνουμε στον άνθρωπο. Επομένως το φαινόμενο κάποια στιγμή θα μας επηρεάσει σημαντικά όσο αστείο κι αν μας φαίνεται τώρα. Αστείο και ανύπαρκτο ακόμα κι αν νομίζουμε ότι η ζωή των εντόμων δεν μας ενδιαφέρει. Επίσης, οι μέλισσες, παίζουν σημαντικό ρόλο στην αναπαραγωγή των λουλουδιών, δέντρων αλλά και όλων των φυτών μεταφέροντας τη γύρη από άνθος σε άνθος. Μια ακόμα αλυσίδα που έχει ως τελικό αποδέκτη τον άνθρωπο και μια ακόμα που θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά. Το ερώτημα που τίθεται είναι, τι μπορεί να γίνει και, τι πρέπει ν’ αλλάξει. Και σ’ αυτό το ερώτημα έχουν απαντήσει οι επιστήμονες. Λιγότερη έως καθόλου χημεία στη ζωή μας. Θα πρέπει να σταματήσει η αλόγιστη χρήση των ψεκασμών και των λιπασμάτων. Τα λιπάσματα κιόλας ρυπαίνουν και το πόσιμο νερό και το νερό γενικότερα. Οπωσδήποτε οι αγρότες αντιδρούν σε όλο αυτό και θέλουν να σιγουρέψουν τις καλλιέργειές τους από τα λογής-λογής ζιζάνια. Αυτό είναι το επάγγελμά τους και από αυτό θέλουν να ζήσουν. Αν όμως η οικολογική αλυσίδα καταστραφεί ολοσχερώς, τότε θα έχουμε όλοι πρόβλημα. Και αυτοί. Θα υπάρξουν τεράστιες εκτάσεις χωρίς καλλιέργειες. Και θα μείνουμε χωρίς νερό και χωρίς τροφή. Πρέπει να καθίσουμε, λοιπόν, όλοι κάτω και να βρούμε πιο οικολογικές λύσεις. Και αυτό πρέπει να γίνει τώρα όσο ακόμα είναι νωρίς! Όσο ακόμα το πρόβλημα δεν έχει ξεφύγει απειλητικά εναντίον της φύσης.  


13.02.2018

Τελευταίες έρευνες παρουσιάζουν ανησυχητικά στοιχεία όσον αφορά την κλιματική αλλαγή. Η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει γρηγορότερα απ’ όσο υπολογιζόταν μέχρι τώρα, κάτι που για μένα σημαίνει, πολύ απλά, ότι αργήσαμε να λάβουμε τα μέτρα μας. Γενιές και γενιές έχουν, βέβαια, γαλουχηθεί να χρησιμοποιούν όλα αυτά τα βιομηχανικά προϊόντα που επιταχύνουν την επιβάρυνση του κλίματος με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το πρώτο πλαστικό πολυμερές παρασκεύασε ο Αλεξάντερ Παρκς (Alexander Parkes) το 1855, ενώ πολύ αργότερα το 1935 ο Ουάλλας Κάροδερς (Wallace Carothers) παρασκεύασε το συνθετικό πλαστικό "Νάιλον" (Nylon). Από τότε τα συνθετικά και ημισυνθετικά υλικά έχουν μπει δυναμικά στη ζωή μας και πλέον δεν αδιαφορούμε για την καταστροφή που προκαλούν στη φύση, και γι’ αυτό ορισμένοι δεν επιθυμούν να τα αποβάλλουν από την καθημερινότητά τους, τουλάχιστον και αρχικά την πλαστική σακούλα, αλλά τα θεωρούν απαραίτητα για την ομαλή λειτουργία της. Έχουμε κατά κάποιο τρόπο εθιστεί στη χρήση του πλαστικού και των παραγόντων του. Επίσης η καύση του κινητήρα άργησε αρκετά να αντικατασταθεί με καύσιμα πιο φιλικά στη φύση όπως το υγραέριο. Βέβαια, εδώ θα ήθελα να σταθώ σε κάτι που κανένας δεν αναφέρει και πρόκειται για τα φρένα των αυτοκίνητων. Κάποτε μου το είχε αναφέρει ο γιατρός μου αλλά μέχρι τότε, και εγώ, αδιαφορούσα. Συμβαίνει σε όλους να μαυρίζουν οι ζάντες του αυτοκίνητου τους και αυτό οφείλεται στα φρένα. Αυτή λοιπόν η ‘μαυρίλα’ είναι καρκινογόνα πηγή εάν την αναπνέουμε και οπωσδήποτε υπερβολικά επικίνδυνη για την υγεία μας αλλά, και ένας ακόμα λόγος μιας αρκετά ανησυχητικής ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ίσως για τα φρένα να μην υπάρχει ακόμα ένα υποκατάστατο όπως για το πλαστικό και την καύση του κινητήρα. Η ρύπανση όμως λειτουργεί σαν ένα μπαλόνι που του γεμίζεις νερό. Γεμίζει….γεμίζει…ώσπου κάποια στιγμή σπάει. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη ρύπανση. Ακόμα η φύση αντέχει αλλά νομίζω ότι πλησιάζουμε τα όρια αυτής της έκρηξης. Ήδη σε χώρες όπως η Βραζιλία και η Νέα Ζηλανδία μιλούμε για εκτεταμένα προβλήματα λειψυδρίας. Αυτή η έκρηξη θα οδηγήσει σε ακόμα πιο ακραία καιρικά φαινόμενα τα οποία ο πλανήτης μας θα αντέξει και θα ξεπεράσει. Μην ξεχνούμε ότι δεν συνέβη τίποτα ακόμα και όταν τον χτύπησε μετεωρίτης. Εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι και η ζωή στον πλανήτη εμφανίστηκε ξανά. Το πρόβλημα, επομένως, θα το έχουμε εμείς και όλα τα έμβια ζώντα, γι’ αυτό θα πρέπει να λάβουμε πιο σοβαρά την οικολογική συνείδηση. Έχω ακούσει ορισμένους να λένε, τι με νοιζει εμενα τι θα γίνει μετά από 100 χρόνια. Τι ειρωνεία; Τα νέα δεδομένα λένε ότι η αλλαγή αυτή θα έρθει πιο γρήγορα και μάλλον θα τη ζήσουν οι περισσότεροι από μας. Αρά, οι αλλαγές του τρόπου ζωής μας πρέπει να γίνουν τώρα, για να μην πω ότι έπρεπε να ξεκινήσουν χθες!  


07.02.2018

Διάβασα σήμερα σ’ ένα δημοσίευμα ότι η τεχνολογία προκαλεί στρες και μείωση της παραγωγικότητας. Πλέον η ταχύτητα της τεχνολογικής ανάπτυξης έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη την παρακολούθησή της από τον μέσο άνθρωπο. Η γρήγορη εξέλιξη της τεχνολογίας επιδράει αντιστρόφως ανάλογα στην ψυχολογική μας κατάσταση και αυτό επηρεάζει τα πάντα που αφορούν την ομαλή εξέλιξη της ζωής μας. Κατέληξα, λοιπόν, σ’ ένα συμπέρασμα αν και θα επιθυμούσα να είναι λάθος εκτίμηση. Την ακμή, λοιπόν, ακολουθεί η παρακμή. Μια ιστορική αρχή που δεν θέλει ιδιαίτερη και ξεχωριστή επιχειρηματολογία για να την αποδειχτεί κάποιος. Θεωρείται δεδομένη και μη ανατρέψιμη. Αν λοιπόν θεωρούσαμε ως ακμή του πολιτισμού μας την τεχνολογία, τότε αυτή η αστραπιαία ανάπτυξή της μπορεί ν’ αποτελέσει την παρακμή της. Ο ίδιος ο άνθρωπος φρόντισε για την ακμή του πολιτισμού του και ο ίδιος πάλι τον οδηγεί στην παρακμή. Κάτι το οποίο έγινε στους αρχαίους πολιτισμούς μπορεί να επαναληφθεί πάλι. Το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος. Ίσως, βέβαια, και να μην αντέχουμε την ‘τόση’ ακμή. Μπορεί ό,τι κάνουμε να το κάνουμε με λάθος βλέψεις. Κοιτούμε το χρήμα και την απόκτηση πλούτου αδιαφορώντας τελείως για την ανθρώπινη φύση μας. Για τις ανθρώπινες ανάγκες μας που μπορούν να καλυφθούν και χωρίς τον πλούτο. Όλα αυτά που γράφω ενισχύονται μ’ ένα άλλο δημοσίευμα της ημέρας που αναφέρεται στον αφανισμό των δεινοσαύρων. Αυτός είχε ξεκινήσει προτού πέσει στον πλανήτη μας ο τεράστιος αστεροειδής 66 εκ. χρόνια πριν. Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο αφανισμός τους είχε ξεκινήσει τουλάχιστον 1 εκ. χρόνια πιο γρήγορα και η πτώση του μετεωρίτη ήταν απλά το τελειωτικό χτύπημα. Σ’ αυτό το δημοσίευμα αναφέρεται ότι οι δεινόσαυροι είχαν απλωθεί σε όλον τον πλανήτη και είχε αυξηθεί τόσο πολύ ο πληθυσμός τους ώστε ήταν αδύνατο να συντηρηθούν. Η δύναμή τους, δηλαδή, αποτέλεσε και το τέλος τους. Δεν είχαν φυσικό αντίπαλο πάρα μόνο τον ίδιο τους τον εαυτό. Μήπως το ίδιο ισχύει και με την πρόοδο της τεχνολογίας; Η εξέλιξή της μπορεί να σταματήσει μόνο από την ίδια της και μπορεί ο φραγμός της ανάπτυξης να προέλθει από την αδυναμία ελέγχου της.

05.02.2018

Οι νέες ανασκαφές και ανακαλύψεις σε διάφορα μέρη του κόσμου που συμπληρώνουν τις γνώσεις στους ήδη υπάρχοντες παλιούς πολιτισμούς όπως των Μάγια, των Αιγυπτίων, των Ελλήνων και των Κινέζων φανερώνουν περίτρανα πως εκείνοι οι λαοί δεν ήταν καθόλου πρωτόγονοι αλλά αντιθέτως διατηρούσαν τεχνολογικές δυνατότητες και μια αξιόλογη ανάπτυξη που ακόμα και σήμερα καθιστά τους πολιτισμούς αυτούς άξιους θαυμασμού. Δέος για τα επιτεύγματα εκείνων των ανθρώπων που ακόμα και σήμερα φαντάζουν θαύματα. Η μεταφορά των υλικών και η τέλεια κατασκευή του Παρθενώνα, όπως και τα τεράστια οικοδομήματα των πυραμίδων στην Αίγυπτο αλλά και στη Γουατεμάλα καθώς και το σινικό τοίχος της Κίνας είναι ορισμένα από τα υπέροχα θαυμαστά έργα των αρχαίων πολιτισμών. Πρόσφατα είχε ανακαλυφθεί DNA των αρχαίων Ελλήνων στον πήλινο στρατό της Κίνας του πρώτου αυτοκράτορα της χώρας που αποδεικνύει ότι οι τότε πολιτισμοί είχαν επικοινωνήσει μεταξύ τους πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι γνωρίζαμε. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι απλά. Πώς επικοινωνούσαν και έρχονταν σ’ επαφή και μετακινιόντουσαν αυτοί οι λαοί;  Μόνο με τα πόδια ή ακόμα και με αλόγα; Κατασκεύασαν αυτά τα τεράστια οικοδομήματα χρησιμοποιώντας μόνο ξύλα και πέτρες; Βέβαια τόσο εγώ όσο και πολλοί άλλοι δεν μπορούμε ν’ αποδείξουμε τίποτα. Μπορούμε όμως ν’ αμφισβητούμε όλα όσα μας μαθαίνουν χρησιμοποιώντας μόνο τη λογική μας. Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι δεν ξέρει τι όπλα θα χρησιμοποιήσουν οι άνθρωποι στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο αλλά στον τέταρτο θα πολεμούν με ξύλα και πέτρες. Ρωτάω εγώ τώρα. Μήπως αυτό έχει συμβεί και ξεκινήσαμε ξανά από την αρχή; Δεν είμαι ανθρωπολόγος ούτε δύσπιστος για τις επιστημονικές ανακαλύψεις και τοποθετήσεις. Απλά αναρωτιέμαι για όλα αυτά που έχουν απομείνει στις μέρες μας και εκφράζω αυτές τις απορίες μου.

02.02.2018

Τοποθετώ στη σελίδα μου δημοσιεύσεις ηλεκτρονικών εφημερίδων έχοντας, βέβαια, σκοπό κάποια στιγμή να γράψω προσωπικά μου σχόλια για όλα αυτά που κατά καιρούς δημοσιεύονται. Περίμενα την κατάλληλη αφορμή για να κάνω την αρχή. Την είδηση που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από το μυαλό μου. Και αυτό έγινε σήμερα. 02.02.2018 είναι η μέρα μνήμης του τέλους της μάχης του Στάλινγκραντ. Δεν είμαι οπαδός των πολιτικών ειδήσεων, αλλά περισσότερο των κοινωνικών και πολιτιστικών, αλλά με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος. Πριν 75 χρόνια τέλειωσε η  μάχη του Στάλινγκραντ αφήνοντας πίσω 700.000 νεκρούς αλλά αποτελώντας το τέλος του 2 ου παγκοσμίου πολέμου. Δεν ξέρω τι μπορεί κάποιος να σχολιάσει αλλά σίγουρα αυτή η μέρα αποτελεί ακόμα ένα αιματηρό παράδειγμα για να πούμε ‘ποτέ ξανά’. Δυστυχώς όμως λέμε το ‘ξανά πάλι’. Ξανά και ξανά. Είμαστε μάρτυρες ενός οικονομικού παγκοσμίου πολέμου αλλά, και μιας κρίσης ιδεών και αξίων που μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον ψυχολογικό, ανθρώπινο αφανισμό. Ακόμα και η ευρωπαϊκή ένωση στηρίχτηκε και συνεχίζει να λειτουργεί με γνώμονα την οικονομία. Πόλεμοι και αδικίες υπάρχουν σε όλους του ηπείρους του πλανήτη. Μιλάμε για πυρηνικά όπλα! Ακόμα μιλάμε για πυρηνικά όπλα αν και κάποιοι αρχηγοί κρατών είχαν προχωρήσει στην αποπυρηνικοποίηση των κρατών. Και σπέρνεται ο τρόμος και ο φόβος μιας ολικής καταστροφής. Από την άλλη όμως έχουν ήδη αρχίσει οι προγραμματισμοί κατασκευής ξενοδοχείων στο φεγγάρι. Και σε μια δεύτερη είδηση της ημέρας διαβάζω ότι μπορούν τουρίστες να κάνουν διαστημικούς περιπάτους με 100 εκ. δολάρια! Κάνουν και έκπτωση στον πρώτο τολμηρό! Και σε κάποιον που διαθέτει τόσα χρήματα για ένα τέτοιου είδους τουρισμό, γράφω εγώ! Ζούμε λοιπόν σ’ έναν κόσμο της υπερβολής και της παράνοιας της νέας τάξης πραγμάτων. Ένας νέος κόσμος που μας επιβλήθηκε να βιώνουμε ότι φοβόμαστε χωρίς να μας δίνεται η δυνατότητα να ξεφύγουμε από αυτόν. Ένας κόσμος χωρισμένος στα δυο. Για κάποιους είναι παράδεισος και για τους περισσότερους η λέξη κόλαση ίσως να μην είναι αρκετή για να εκφράσει το πρόβλημά τους. Αναρωτιέμαι όμως εάν θα πρέπει να τα λαμβάνουμε όλα τόσο στα σοβαρά. Αξίζει τον κόπο να καταστρέφουμε τη ζωή μας και τη ψυχολογική μας ηρεμία; Μήπως οι απαιτήσεις της ζωής μας έκαναν απάνθρωπους; Ας μη λειτουργούμε ως όχλος και ας παραδειγματιστούμε από το παρελθόν. Μπορούμε ν’ αλλάξουμε κάτι; Μπορούμε ν’ αλλάξουμε τη ροή των πράγματων; Μάλλον, όχι, αλλά τουλάχιστον θα θέσουμε πάλι τις βάσεις μιας πιο ορθολογικής και ανθρώπινης παιδείας. Ίσως κάποιες από τις επόμενες γενιές καταφέρουν να πραγματοποιήσουν αυτό που ήθελαν οι δικές μας γενιές! Έναν κόσμο καλύτερο!

Η δική μου γενιά δεν γνώρισε πόλεμο και αυτό το χρωστάμε στους γονείς μας που φρόντισαν να μην ζήσουμε ό,τι έζησαν αυτοί! Σας ευχαριστούμε! Και αυτό είναι το ζωντανό παράδειγμα ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα μιας ριζικής, ανθρώπινης αλλαγής του κόσμου μας.